با این که می دانم این جا را نمی خوانی، هر روز می آیم به این جا سر می زنم؛ نمی دانم چرا. نوشته ام را می خوانم؛ یک دور از دید خودم، یک دور از دید تو. گاهی هم از دید یک سوم شخص فرضی.باز استاتوس misanthropic ام پررنگ تر شده. امروز بعد از کلاس کنترل سعی کردم مسیر کلاس تا ساختمان جدید، ساختمان جدید تا بوفه و بوفه تا در اصلی را در حالی سرم پایین است و چشم به زمین دوخته ام، راه بروم. حسّ خوبی بود. عجیب بیشتر. حسّی قدیمی که دیگر داشت یادم می رفت. می خواستم امروز سر جلسه ازت سؤال ها را بخواهم، تا بگذارمشان روی سایت. ولی نگفتم. شاید چون جواب احتمالی "نه! خودم می ذارم" را تحویل می

دلم برایت تنگ شده.

تو هم مثل بقیه، روز به روز دورتر می شوی... شاید تقصیر از جانب من است،

که مردم گریزم..

آش، کلّه پاچه، شله زرد، چه فرقی می کند؛ من که نمی توانم بخورم، هیچ کدام را.چرا کسی متوجّه نمی شود، که غذا خوردن بهانه است. بهانه ای افزون بر خودفریبی های روزمرّه... خودفریبی های همواره.متنفّرسکوت کن. به جایش همورک کنترل بنویس؛ لعنتی متمارض گرا متظاهر گرای لعنتی. چرا بس نمی کنی؟پیچک سمّیپسرک دانشکده هنر چرا مرد؟ "مگه میشناختینش؟".. "به قیافه"... مرد چون رگ های مغزش پاره شدند؛ شاید هم فقط یک مویرگ کوچک پاره شد. احمق! تو بچسب به همان کاردیولوژی، حدّاقل یک شریان اصلی ش پاره شده. لعنتی، آن موقع که تو سرگرم تمیز دادن دندریت و آکسون بودی، من... "خفه شو!" او مرد، چون

دنیا را بغل گرفتیم، گفتند امن است، کاری با ما ندارد،

خوابمان برد ...

بیدار شدیم

دیدیم، آبستن تمام دردهایش شده ایم.

-حسین پناهی-

قرار بود حرف بزنیم... انگار هیچ گاه فرصت نمی شود. فرصت ها لای هیاهوی روزمره و سنگینی درس و دانشگاه له می شوند.

شاید سکوت زیبنده تر باشد. شاید مصلحت در همین باشد. مگر چقدر قرار است هم دیگر را ببینیم.. ؟ شاید این سکوت زمینه ساز بهتری باشد، در تسهيل اين خداحافظي تدريجي.

مراقب خودت باش.

«ما میرویم،

و آیا در پی ما،
یادی از درها خواهد گذشت؟

ما میگذریم،
و آیا غمی بر جای ما،
در سایهها خواهد نشست؟»